Το βολικό ταγεράκι της «ακροδεξιάς»

930279455

Ασφαλώς και δεν διεκδικώ την πρωτιά σε τούτη τη διαπίστωση. Είναι πολλοί πριν απ’ την ημετέρα ταπεινότητα που δεν δίστασαν να προσδιορίσουν την ακροδεξιά ως τον πιο ύπουλο, γι’ αυτό και τον χειρότερο εχθρό του εθνικισμού. Ο,τιδήποτε «ως άκρο» ετεροπροσδιοριζόμενο, δεν είναι παρά η (συμπεριφορικά και μόνον) έκφραση του «όλου» στις ακραίες συνολικές του εκφάνσεις. Γι’ αυτό και η «ακροδεξιά» δεν είναι παρά (ένεκα του καθαρά συμπεριφορικού και μόνον χαρακτήρα της) η εκ περιστάσεων «δεξιά» και τίποτε περισσότερον. Ας μην αναζητούμε λοιπόν την εξεύρεση ξεχωριστής ακροδεξιάς «ιδεολογίας».

Γι’ αυτό και πολύ θα το ‘θελε το κυρίαρχο σύστημα να είμαστε «ακροδεξιοί». Δηλαδή ανιδεολόγητοι, ακίνδυνα μυρηκαστικά μιας προδιαγεγραμμένης και προπαντός προβλέψιμης «αντίστασης στο κατεστημένο», ποιοτικά όμοιας με την κατευθυνόμενη «επανάσταση» των «αριστερών». Μας βομβάρδιζαν διαρκώς με τον χαρακτηρισμό του «ακροδεξιού», θέλοντας να μας κάνουν να το πιστέψουμε κι’ οι ίδιοι. Ευτυχώς δεν το κατάφεραν.

Γι’ αυτό, μέχρι και το… «ταγιεράκι» της («στρογγυλεμένον» τε και «μετριοπαθή» λόγον εκφέρουσας) κυρίας Λεπέν επαίνεσαν (ως προφανώς αντιπαραβαλομένου προς τα θρυλικά πλέον «μαύρα μπλουζάκια» μας), δια στόματος γνωστού τηλε-«ανθρώπου» (του οποίου ευθέως αμφισβητούμε την ανθρώπινη υπόσταση, αφού και ο ίδιος σε νεκρούς μας συντρόφους την αμφισβήτησε), προφανώς για να μας πουν πως «σικάτοι» δεν είμαστε, ανάγοντας στην κρατούσα της μπουρζουαζίας «αισθητική» την ποιότητα του αγώνος μας. Γι’ αυτό και, δια στόματος συνωμότη γνωστού της… ιογενούς δημοσιογραφίας, του οποίου εν είδει «κοπυπέιστ» τα φλυναφήματα, αξίωσιν «πορίσματος» επισήμου απέκτησαν, αναγκάστηκαν να ομολογήσουν πως δεν είμαστε «καν» φασίστες.

Ίσως κι’ αυτό να τους ήταν εσχάτως ανεκτόν, κι’ εν απογνώσει να βόλευε το περίτρομο σύστημα. Διότι, εξέθρεψεν κι έναν …κόμην Τσιάνο ο Φασισμός, έναν προδότη στον οποίον μπορούν να ελπίζουν. Άπελπις απεδείχθη και φρούδα λοιπόν κάθε απόπειρα να συνετίσουν (μέσω ετεροπροσδιορισμού) τα ατίθασα όντα. Και μετήλθαν την έσχατη μέθοδο, την απροκάλυπτη δίωξη, την αυτοαναίρεση της, υποτίθεται θεμελειώδους αρχής τους, της «ειδοποιού διαφοράς» του δικού τους συστήματος (της δήθεν ανοχής δηλαδή του ολωσδιόλου διάφορου, ως μέρους της κατ’ επίφασιν «νομιμότητος») που μόνον ως πολίτευμα δεν λειτουργεί πλέον. Και ποίοι οι θιασώται κι υπέρμαχοι του εσχάτου συστημικού εγχειρήματος ; Οι γνωστοί «εθνικοεπαναστάται» του παρελθόντος, οι τάχατες «μπροστάρηδες της εθνικής ιδέας», οι (ομαδόν μετακομίσαντες  στους θώκους της εξουσίας), θλιβεροί ελλαδέμποροι της εθνοκάπηλης «ακροδεξιάς»…

ΟΔΥΣΣΕΥΣ ΠΑΤΕΡΑΚΗΣ

Advertisements