Κάποιες αλήθειες για την Γιορτή των Ενόπλων Δυνάμεων

52070491

Γιορτινή μέρα η 21η Νοεμβρίου, που η ορθοδοξία γιορτάζει τα Εισόδια της Θεοτόκου, και που λίγο – πολύ όλοι οι Έλληνες το γνωρίζουν. Γιορτάζουν βέβαια και οι Ένοπλες Δυνάμεις μας, αυτό όμως δεν το γνωρίζουν και τόσοι πολλοί. Θα ήταν εξάλλου δύσκολο: από πού να το μάθουν; Ούτε αργία είναι, ούτε γίνονται θορυβώδεις εκδηλώσεις με συμμετοχές και δηλώσεις ομοθυμαδόν των κάθε λογής «εθνοπατέρων», πρωτοσέλιδα και αφιερώματα στα δελτία των «8». Κι όσοι σταθμοί καταδέχονται να ασχοληθούν, «θάβουν» την ολιγόλογη είδηση κάπου ανάμεσα στα κουτσομπολιά των «μαϊντανών» και τις συνήθεις εκδηλώσεις παραβατικότητας διαφόρων «ευπαθών».

Κάποτε, η γιορτή αυτή γινόταν στις 15 Αυγούστου. Γιορτή από τις λαμπρότερες της χριστιανοσύνης, αργία και καλοκαιρινές διακοπές ταυτόχρονα, ταυτισμένης ουσιαστικά με τις  Ένοπλες Δυνάμεις στη συνείδηση του κόσμου, που γιόρταζαν την Οδηγήτρια Παρθένο αγκαλιά με το σύνολο του Ελληνικού λαού   σε όλη τη χώρα (όπως οι πρόγονοί μας τις αντίστοιχες, Αθηνά και Άρτεμη).

Κάτι που μάλλον δεν άρεσε στους «δημοκράτες» πολιτικούς μας, που αποφάσισαν ότι παραήταν κοντά ο λαός και τα στρατευμένα παιδιά του. Και κάπου εκεί στις αρχές του αιώνα, έβαλαν τους μετακλητούς υπαλλήλους τους (τότε Α/ΓΕΕΘΑ ήταν ο διαβόητος και γλοιώδης  Παραγιουδάκης, που άφησε όνομα για την εμπάθεια με την οποία κατεδίωξε έναν εξαίρετο αξιωματικό των Ειδικών Δυνάμεων, προς ικανοποίηση των φιλοτουρκικών ανησυχιών του  ασήμαντου ανθυποκονδυλοφόρου Μπαλάσκα) να αλλάξουν την ημερομηνία στις 21 Νοεμβρίου.

Αποτέλεσμα: στις εκκλησίες παρίστανται μόνο στρατιωτικοί, μαζί με 5-6 «άρχοντες» (ή το συνηθέστερο εκπροσώπους και «αντί»), λίγους απόστρατους και μερικές θεούσες, εκτός ίσως αν τύχει Κυριακή. Και δεν μιλάμε για το αν βοηθάει ο καιρός για τα στεφάνια. Και ο δεσμός λαού – στρατού, ένας απ’ τους ισχυρότερους συνεκτικούς κρίκους της Ελληνικής κοινωνίας, να βάλλεται με κάθε ύπουλο μέσον.

Ποια ήταν δε η δικαιολογία για την αλλαγή αυτή; Ούτε λίγο ούτε πολύ, το γεγονός ότι στις 15 Αυγούστου οι περισσότεροι πολιτικοί είναι σε διακοπές και δεν παρίστανται στις εκδηλώσεις. Καραμπινάτο ψέμα, και αρκεί να δει κανείς ανταποκρίσεις από τις εκδηλώσεις του Δεκαπενταύγουστου σε όλη τη χώρα για να το διαπιστώσει: οι πολιτικοί ποτέ δεν χάνουν την ευκαιρία να προβάλλουν τα μούτρα τους σε γιορτές και κοσμοσυνάξεις. Αλλά και έτσι, τι είναι σημαντικότερο, η επαφή με το λαό ή με μερικούς κοπρίτες που βάζουν τις διακοπές τους πάνω απ΄όλα; (για τους γνωρίζοντες βέβαια, έτσι είναι, αφού τις καρέκλες τις μοιράζουν οι πολιτικοί και όχι το πόπολο).

Μια άλλη δικαιολογία που ψιθυρίστηκε ανεπίσημα, ήταν ότι η 15 Αυγούστου είναι συνδεδεμένη στενά με τις νίκες του Ελληνικού στρατού σε Βίτσι και Γράμμο. Κι αυτό όμως μοιάζει προσπάθεια να ενεργοποιηθούν κάποια εξαρτημένα αριστερά (και νεοδημοκρατικά) αντανακλαστικά παρά αληθινό, αφού η 15η Αυγούστου είναι συνδεδεμένη με τις Ένοπλες Δυνάμεις ήδη από την επανάσταση του Στρατιωτικού Συνδέσμου το 1909.

Εξάλλου, δεν ήταν η μόνη βρωμιά των πολιτικών αυτή. Τον ίδιο καιρό πάνω κάτω, θεσμοθετήθηκαν κάποιες  ημέρες εθνικής μνήμης (Μικρασιατική καταστροφή, γενοκτονία Ποντίων). Ήταν και τα αλλεπάλληλα ρεζιλίκια της εποχής, που έπρεπε να αντισταθμίζονται (Ίμια, Οτσαλάν, S-300). Οι αντλιστοιχες εκδηλώσεις γίνονταν Κυριακές, για να διευκολύνεται η συμμετοχή του λαού. Τι παράξενο όμως: κατόπιν «άνωθεν εντολών», οι εκδηλώσεις προγραμματίζονταν 1-2 ώρες μετά το πέρας της λειτουργίας. Και πάλι, παρόντες μόνο οι ένστολοι και ο κλήρος, με ελάχιστους ενήμερους, ένα – δυό πολιτικάντηδες «εν κρυπτώ πατριώτες» και τους συνήθεις «αντί».

Και όποιος το θεωρεί απλή αβλεψία, ας συγκρίνει με τις αντίστοιχες εκδηλώσεις για τη «εθνική αντίσταση». Που γίνονταν αμέσως μετά το πέρας της λειτουργίας (με όλο το εκκλησίασμα επιτόπου αφού ούτε το αντίδωρο δε μοίραζαν). Και παρίσταντο ΟΛΟΙ οι «άρχοντες», όχι μόνο οι «αντί». Και ανάμεσά τους να ξεχωρίζουν διάφοροι «δεξιοί» δημαρχέοι και νομαρχέοι με τα πέτα τους στολισμένα με ποικίλα «δημοκρατικά» σύμβολα (όπως κονκάρδες με τον Τσε Γκεβάρα).

Όσοι αγαπούν την Ελλάδα μας, ας τα βλέπουν αυτά. Και ας μην ξεχνούν ούτε στιγμή πόσο ακούραστα, αδυσώπητα και υπομονετικά καρφώνουν καρφιά στο φέρετρό της όλοι αυτοί οι τόσο «διαφορετικοί» και «αντίπαλοι», που όμως τους ενώνει ο φθόνος και το μίσος για κάθε τι Ελληνικό και υγιές. Ας μην κάνουν το λάθος να νομίζουν ότι το «συνταγματικό τόξο» το ενώνουν μόνο τα μνημόνια και η κουτάλα. Και να τα θυμούνται προπάντων όταν έρχεται η ώρα να τους δώσουν την ψήφο τους, ή, χειρότερο, να μην συμμετέχουν και να τους αφήνουν να αλωνίζουν ανεξέλεγκτα. Ο χρόνος που μας μένει δεν είναι άπειρος, είναι πολύ λίγος. Κι αν δε σώσουμε εμείς την Ελλάδα, ας μην περιμένουμε να μας σώσει αυτή.

Ο Αμφισβητίας

Advertisements