Ο άνθρωπος στο επίκεντρο του Εθνικισμού και όχι η οικονομία

national

Ο Εθνικισμός αντιλαμβάνεται τον άνθρωπο ως πολυεπίπεδη ολότητα. Βεβαίως συνεκτιμά σ’ αυτήν την ολότητα τις υλικές ανάγκες, αλλά κυρίως αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως «πρόσωπο», ως φορέα μιας μοναδικής ιδιοσυστατικής ταυτότητας, γεννήτορα πολιτισμού και δραστικό παραγωγό ιστορίας.

Ο άνθρωπος για τον Εθνικισμό δεν είναι μόνον ο πλέον εξελιγμένος γνωστός βιολογικός οργανισμός, διότι τότε δεν θα διέφερε παρά ελάχιστα από τα άλλα θηλαστικά ζώα στην ομάδα των οποίων ανήκουμε ταξινομικά. Ο άνθρωπος είναι «πρόσωπο» και αποκτάει πνευματική οντότητα – ταυτότητα, μέσα από την διαδραστική αλληλεπίδραση του με το πολιτιστικό του περιβάλλον.

Αυτό με την σειρά του διαθέτει πρωτίστως συγκεκριμένα, σαφή εθνικά χαρακτηριστικά, όχι διεθνή και οικουμενικά, αφηρημένα και σκηνοθετικά συστατικά. Τα Έθνη δημιουργούν τους πολιτισμούς κι οι άνθρωποι αναπτύσσουν την συνείδηση, τις αξίες, την αισθητική τους αντίληψη και την μνήμη τους, μέσα στα ξεχωριστά και μοναδικά εθνικά τους περιβάλλοντα, ανάμεσα σε οικείους πληθυσμούς, συγγενείς φυλετικά και πολιτιστικά.

Αντίθετα ο φιλελευθερισμός και ο μαρξισμός, ετεροχρονισμένα παράγωγα μιας στενόκαρδης και υλιστικής κοσμοθεώρησης ενός ιδιότυπου «νομαδικού», αρρίζωτου κοσμοπολιτισμού, εστιάζονται αποκλειστικά στην υλική και ενστικτώδη, στην «ερπετοεγκεφαλική» και ζωωδέστερη πλευρά του ανθρώπου.

Ο φιλελευθερισμός εκφράζει μιαν άτολμη και υπολογιστική αγνωστικιστική αντίληψη γύρω από τα αξιακά και ηθικά ζητήματα του ανθρώπου και θέλει την εξουσία «ηθικά ουδέτερη», φλεγματικά αμέτοχη απέναντι σε τέτοια διακυβεύματα. Κατά τον φιλελευθερισμό, το Κράτος δεν πρέπει να λαμβάνει θέσεις ηθικού χαρακτήρα, οφείλει να είναι «άχρωμο», ουδέτερο και να περιορίζεται μόνον στην διασφάλιση των ατομικών – τυπικών δικαιωμάτων και στην προστασία των οικονομικών δοσοληψιών.

Ο μαρξισμός από την πλευρά του τοποθετείται μεν αξιακά και ιδεολογικά, ερμηνεύοντας όμως τον Εθνικισμό, τον πατριωτισμό και την μεταφυσική πίστη, (κυρίαρχα γνωρίσματα της εποχής της εμφάνισής του), ως τάχα νοσηρά παράγωγα του καπιταλισμού, τα οποία βέβαια εμποδίζουν την κοινωνική εξέλιξη κι εξαπατούν την φύσει «πανάγαθη» κι «εκλεκτή» εργατική τάξη, που θα κατακτήσει δήθεν τον «σοσιαλιστικό παράδεισο».

Advertisements