Η Ευρώπη θα επιστρέψει στις ρίζες της

8703043260

Ζούμε στον καιρό της πολιτικής ορθότητας, στον καιρό της «ειρήνης» και της «δημοκρατίας», στην εποχή όπου  στο όνομα μιας κατ’ επίφαση πλουραλιστικής κοινωνίας και πολυφωνίας όλα μπορούν να γίνουν αποδεκτά από το σύστημα, εφόσον αυτά το εξυπηρετούν ή δεν απειλούν τα συμφέροντα του. Και στην Ευρώπη, ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες, αυτό που έχει αναχθεί σε ανθρωπιστικό καθήκον κάθε γηγενούς πολίτη είναι η ανοχή στην επιβεβλημένη αλλοίωση, κοινωνική, ηθική, πολιτιστική και φυλετική, που απορρέει από την αθρόα εισβολή εκατομμυρίων αλλόφυλων και αλλόθρησκων εντός των ευρωπαϊκών συνόρων.

Αυτή η αίσθηση του καθήκοντος έχει καλλιεργηθεί κατόπιν μιας μακρόχρονης «εκπαιδευτικής» διαδικασίας με πρωτοστάτες -κυρίως- τα ΜΜΕ, που φροντίζουν ώστε να  φουντώνει με λάδι η φωτιά του ψευτοανθρωπισμού. Αυτό με το οποίο σήμερα μεγαλώνει και ζει ένας μέσος Ευρωπαίος πολίτης και αυτό που αναπαράγεται από κάθε οπαδό της παγκοσμιοποίησης είναι ότι το μοντέλο της πολυπολιτισμικότητας σε μια Ευρώπη χωρίς σύνορα και κράτη είναι στην ουσία μία φυσική ανάγκη που προκύπτει από την εξέλιξη των πραγμάτων και πως αυτό έχει επιτευχθεί ως ένα μεγάλο βαθμό, εξαιτίας των παραλείψεων που έγιναν και δεν πρέπει να επαναληφθούν. Επομένως, ο καθένας νιώθει το χρέος να συμπράξει ως προς την τελική ολοκλήρωση αυτού του σχέδιου, διαφορετικά θα γίνει ένας παρείσακτος, ένα βάρος στην κοινωνία που θα τον στιγματίσει κι εν τέλει θα τον τιμωρήσει.

Κι όμως, αυτό το «πετυχημένο» μοντέλο του πολυπολιτισμού δείχνει να καταρρέει από μόνο του με αποτέλεσμα η Ευρώπη να αναζητάει το μέλλον της στις παραδοσιακές άξιες και στις ρίζες της.

Τι και αν εκατοντάδες επί εκατοντάδων εκατομμυρίων έχουν σπαταληθεί για την «αφομοίωση» των κάθε λογής μεταναστών στις κατά τόπους κοινωνίες που τους φιλοξενούν; Όλοι πλέον λένε το αυτονόητο: ότι η Ευρώπη δεν πρέπει και δε θα γίνει Ασία ή Αφρική. Τι και αν το σύστημα στέλνει στο πυρ το εξώτερον οποιονδήποτε έχει διαφορετική άποψη από την καθεστωτική; Εκατομμύρια Ευρωπαίοι δηλώνουν ανοιχτά την αντίθεση τους στα σχέδια όλων όσων τους κυβερνούν. Τι και αν το προφίλ των Ευρωπαίων ηγετών φτιάχτηκε με πάσα επιμέλεια για να γίνουν αρεστοί στους λαούς; Η καταδίκη τους είναι και πλέον στατιστικά αποτυπωμένη.

Δε μιλάμε πλέον για φήμες ή ψιθύρους, μιλάμε για μια γενική κατακραυγή εναντίον όλων όσων επιμένουν στην αυτοκτονική πολιτική των ανοιχτών συνόρων και όλων όσων παρά το αίμα που χύνεται στους δρόμους του Παρισίου ή του Μονάχου από τις τρομοκρατικές επιθέσεις, επιμένουν στην «ανοχή» και στην «κατανόηση».

Πάλαι ποτέ κραταιές φιγούρες της πολιτικής όπως αυτή της Μέρκελ, του Ολάντ, ακόμα και του «πλανητάρχη» Ομπάμα, σήμερα μοιάζουν γραφικές, κουρασμένες και ξένες προς το όραμα της Ευρώπης που οραματιζόμαστε. Και είναι πλέον θέμα χρόνου να απομονωθούν μία και καλή μαζί με τις καταστροφικές τους ιδέες από όλα τα κράτη στα οποία φυσά ο άνεμος του εθνικισμού, της κοσμοθεωρίας που αποτελεί την μία και μοναδική αξιόπιστη λύση ενάντια στην λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης. Οι καιροί που έρχονται είναι οι δικοί μας καιροί…

Α.Μ.

Advertisements