Το 3ο Λύκειο Πύργου, αντί Εθνικής Εορτής, παρουσίασε… ΤΣΙΡΚΟ

paliatsoi

Την 27η Οκτωβρίου δεν πραγματοποιούνται τα μαθήματα στις σχολικές αίθουσες, για να αφιερωθεί η μέρα στους αγωνιστές του 1940 μέσω ταινιών, παρουσιάσεων και μικρών θεατρικών παραστάσεων.

Στο 3ο Λύκειο Πύργου όμως, οι υπεύθυνοι καθηγητές φρόντισαν να διαστρεβλώσουν πλήρως την ιστορία κατά τις αρχές του μαρξισμού και του σταλινισμού.

Σύμφωνα με ασφαλείς πηγές, στην παρουσίαση που έλαβε χώρα στην αίθουσα εκδηλώσεων του σχολείου δεν αναφέρθηκε ούτε για μια στιγμή το όνομα του Ιωάννου Μεταξά παρά μόνο για να εκτοξευθούν ύβρεις προς το πρόσωπό του, αλλά ούτε και στο ιστορικό ΟΧΙ.

Στη συνέχεια, μετά από κάποια γενικά στοιχεία για το καθεστώς Μουσολίνι και Χίτλερ η υπόλοιπη παρουσίαση ήταν αφιερωμένη στους λαθρομετανάστες. Ναι καλά διαβάσατε, στους λαθρομετανάστες!

Στο σημείο εκείνο τα παιδιά υπέστησαν έναν καταιγισμό από εικόνες «προσφύγων» που κατακλύζουν τα νησιά μας. Για να το δέσουν και με την εθνική επέτειο υποστήριξαν ότι το 1940 οι Έλληνες έφευγαν, αντί να πολεμήσουν, και πήγαιναν στην Συρία!

Ακολούθως, αντί να ηχήσουν τα τραγούδια της Σοφίας Βέμπο προτίμησαν τα θολοκουλτουριάρικα της αριστεράς, ενώ κορυφαία στιγμή αποτέλεσε το θεατρικό. Αντί να παρουσιάσουν τους Έλληνες στρατιώτες που πολεμούσαν στα Βουνά της Ηπείρου εναντίον των Ιταλών, έδειξαν μια… μουσουλμάνα από την Συρία να την υποδέχεται ένας Έλληνας υπερήλικας. Ακολουθεί η απομαγνητοφώνηση του θεατρικού όπως μας εστάλη (όπου Ε.Υ., Έλληνας υπερήλικας και όπου Μ., μετανάστρια): 

Ανοίγει η αυλαία και βλέπουμε τον υπερήλικα να κάθεται. Μπαίνει και η μετανάστρια με μαντήλα στο κεφάλι και αποσκευές.

Ε.Υ.: Να πάρε αυτό το νερό και το τοστ να φας. Και εμείς φύγαμε από την Ελλάδα και καταλήξαμε στο Χαλέπι της Συρίας, μην παραξενεύεσαι. Από εκεί που ήρθες εσύ τώρα! Στην αρχή, όταν βγήκαμε μας μάζεψε ένας ορθόδοξος ιερέας. Ο παπαξενάκης. Που γλίτωνε τους πρόσφυγες και τους πήγαινε σε ένα άσυλο. Εκεί τους φρόντιζαν ανθρωπιστικές οργανώσεις. Πρώτος ο ιερέας έκανε κομμάτια την βάρκα, για να μην την βρει η τουρκική ακτοφυλακή και μας στείλουν πίσω με το ίδιο σκάφος. Η πείνα και ο φόβος δεν παλεύονται. Ο πόνος του πρόσφυγα είναι μεγάλος. Και σήμερα που είμαι 78 χρονών βλέπω πάλι την ίδια ιστορία. Αντίστροφα βέβαια.

Μ: Πριν μια εβδομάδα καθόμασταν ήσυχα στο μπαλκόνι του διαμερίσματός μας μαζί με ένα φιλικό ζευγάρι. Οι κόρες μας έπαιζαν μέσα με τα παιδιά τους. Ήταν περίπου συνομήλικα. Ύστερα μια ρουκέτα χτύπησε την πολυκατοικία τους και πέθαναν όλοι. Το ίδιο βράδυ τα μαζέψαμε και φύγαμε. Και σήμερα είμαστε εδώ και δεν έχουμε σχεδόν τίποτα από την προηγούμενη ζωή μας. 

Ε.Υ: Θέλω να σας βοηθήσω. Σας νιώθω και σας πονάω εκ πείρας. 

Μ.: Όταν τελειώσει ο πόλεμος θέλω να γυρίσω στην Δαμασκό. Φύγαμε από την Τουρκία, ήρθαμε στην Ελλάδα και μετά θέλουμε να πάμε στην Γερμανία. Δεν θέλουμε να ζήσουμε για πάντα εκεί. Θέλουμε να επιστρέψουμε στην Συρία. Στο μυαλό μου έρχονται όλες οι αναμνήσεις από την Συρία. 

Ε.Υ: Θέλω να σας βοηθήσω. Σας νιώθω και σας πονάω εκ πείρας.

Και ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Ας ελπίσουμε ότι αυτά τα καραγκιοζιλίκια παραμονές της Εθνικής μας Εορτής δεν θα επαναληφθούν.   

Τ.Π.

Advertisements