Ο ΕΛΛΗΝ εκδικητής Μέγας Αλέξανδρος

ALEXANDROS

Η Ελληνικότητα της Μακεδονίας ήταν και είναι ιστορικά αναμφισβήτητη. Παρ’ όλα αυτά οι γείτονες Σλαβόφωνοι λαοί προβάλλουν διεκδικήσεις στηριγμένες σε θεωρίες ηθελημένα ανιστόρητες. Τούτες οι θεωρίες, προϊόντα παραχάραξης και χάλκευσης της Ιστορικής πραγματικότητος, βρίσκουν γόνιμο έδαφος σε επιφανή πανεπιστημιακά ιδρύματα του εξωτερικού, όπου ο Μαμμωνάς του Χρήματος, επιβάλει να ξαναγραφτεί και ξαναγράφει την Ιστορία, κατά τις βουλές των παγκόσμιων εξουσιαστών. Αγνοούν όμως οι εχθροί του Ελληνισμού, ξένοι αλλά και όμαιμοι προδότες, πως τις σελίδες της δεν μπορούν να τις γράψουν οι αργυρώνητοι ακαδημαϊκοί του παρόντος, οι σύγχρονοι «σοφοί», αλλά μάλλον οι Αγώνες και το Αίμα των Ηρώων. Οι διεκδικήσεις αυτές είναι ξεκάθαρα εχθρικές κι επικίνδυνες για το μέλλον του Ελληνισμού. Αποτελούν μια διαρκή απειλή, απειλή για την μακραίωνη ιστορική και εθνική ενότητα του Λαού μας.

Πόσο βαθύτατα Έλλην υπήρξε ο Αλέξανδρος, προκύπτει από τον Μύθο, με τον οποίον άμεσα συνέδεσε την εκστρατεία του, από την στιγμή ακόμη της αποβιβάσεως του στο έδαφος της Ασίας. Φθάνοντας στην Ελαιούντα θυσίασε επάνω στο τάφο του Πρωτεσίλαου, για να τιμήσει εκείνον που πρώτος από τους Αχαιούς πάτησε το πόδι του στην Ασία στην Τρωική εκστρατεία. Στην συνέχεια, όταν έφθασε στην Τροία, θυσίασε στην Αθηνά, στην οποία και αφιέρωσε την πανοπλία του. Ακόμη, επήρε από τον ναό της Αθηνάς τα ιερά όπλα που ήσαν εκεί αφιερωμένα από τον καιρό του Τρωικού πολέμου. Αυτά τα ιερά όπλα λέγεται ότι οι υπασπισταί του τα μετέφεραν μπροστά από την πολεμική παράταξη σε κάθε μάχη. Η Ιλιάδα είχε μια ιδιαίτερη σημασία για τον Έλληνα Στρατηλάτη. Σύμφωνα με την παράδοση η μητέρα του Ολυμπιάς κατήγετο από την γενιά του Νεοπτολέμου, του υιού του Αχιλλέως. Πατώντας στην Ασία, ο Αλέξανδρος, είχε πλήρη συνείδηση ότι συνεχίζει το έργο του μεγάλου προγόνου του για την κατάκτηση της Ασίας. Σε όλες τις εκστρατείες του, είχε μαζί του ένα αντίτυπο της Ιλιάδος με σημειώσεις του Αριστοτέλους. Συχνά, κοιμόταν έχοντας στο προσκέφαλο του αυτό το αντίτυπο.

Ο περίφημος συγγραφέας Jouguet στο έργο του «L’ imperialisme Macedonien» αναφέρει: «Όλα αυτά δεν ήταν μια θεατρική επίδειξη, αλλά απόρροια ειλικρινούς ελληνικού ενθουσιασμού, υπερηφάνειας γιατί ανήκε στο θεϊκό γένος των ηρώων και ότι επλησίαζαν οι χρόνοι, που ήταν άξιοι ενός νέου Ομήρου. Είναι επίσης φανερό ότι όλες αυτές οι πράξεις είχαν σκοπό να πείσουν τον κόσμο ότι ο νέος Αχιλλέας έπαιρνε τα όπλα για τον πατροπαράδοτο αγώνα των Ελλήνων.» Διαβαίνοντας ακόμη τον Ελλήσποντο, ο Αλέξανδρος εθυσίασε ταύρο στον Ποσειδώνα και τις Νηριήδες και έκανε σπονδές από χρυσή φιάλη στην θάλασσα, ενώ στην Τροία στεφάνωσε την στήλη του Αχιλλέως και ανήγειρε βωμό στον Αποβατήριο Δία.

Εκεί, όμως, όπου περισσότερο από οπουδήποτε αλλού φαίνεται ο βαθύτατα Ελληνικός χαρακτήρας του Αλεξάνδρου είναι στην επιστολή που απέστειλε απαντώντας στην πρόταση για ειρήνη του Δαρείου. Στην επιστολή αυτή φαίνεται σαφέστατα ο χαρακτήρας της Αλεξανδρινής εκστρατείας, ένας χαρακτήρας ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ. Συγκεκριμένα λέγει στον Δαρείο: «Οι προγονοί σας ήρθαν στη Μακεδονία και στην υπόλοιπη Ελλάδα και μας προκάλεσαν μεγάλες συμφορές, χωρίς να έχουν πάθει από μας κανένα κακό. Τώρα που εγώ έγινα βασιλιάς των Ελλήνων, πέρασα στην Ασία, για να εκδικηθώ τις δικές σας αδικίες.» Σαν εκδικητής λοιπόν, του Μαραθώνος, της Σαλαμίνος, των Θερμοπυλών, των Πλαταιών και της Ιωνίας επήγε ο Μακεδόνας κατακτητής στην Ασία και όχι σαν διεθνιστής και κοσμοπολίτης όπως θέλουν να πιστεύουν κάποιοι αρρωστημένοι εγκέφαλοι.

XARTHS

Δώδεκα ολόκληρα χρόνια πολεμούσε ο Βασιλεύς Αλέξανδρος, ο υιός του Φιλίππου. Είχε ξεκινήσει από την Πέλλα της Μακεδονίας και ευρισκόταν πλέον στα βάθη της Ασίας, νικητής και κυρίαρχος ολόκληρου σχεδόν του κόσμου! Γεμάτος ορμή και σχέδια για νέες κατακτήσεις. Το Λάτιο, την Ιβηρία, την χώρα των Κελτών, την Λιβύη είχε μέσα στο νου του για τις επόμενες εκστρατείες. Ήταν στις 28 του μήνα Δαισίου, όπως αποκαλούσαν τον μήνα αυτό του θέρους οι Μακεδόνες και ήταν ακριβώς την χρονιά της 110ης Ολυμπιάδας, όταν επώνυμος άρχοντας στην Αθήνα ήταν ο Ηγησίας. Ήταν 28 του μηνός Δαισίου, Ιουνίου 13 με το σημερινό ημερολόγιο, όταν άφησε την στερνή του πνοή, στην καταραμένη πόλη, την Βαβυλώνα, ο Έλληνας Κοσμοκράτορας, ο Αλέξανδρος Φιλίππου, ο Μέγας Αλέξανδρος της παγκόσμιας Ιστορίας! Έξω από τα βασιλικά καταλύματα την ημέρα εκείνη έβλεπες άντρες υπερήφανους να έχουν σκυμμένο το κεφάλι και τα δάκρυα να κυλούν από τα μάτια τους. Έχει γραφτεί στις «Βασίλειες Εφημερίδες», ότι όταν έμαθαν οι στρατιώτες του ότι ο βασιλιάς τους πεθαίνει, θέλησαν να τον δουν. Ο Κοσμοκράτορας Αλέξανδρος γνωρίζοντας την βαριά τους θλίψη και την αγάπη που του είχαν το δέχθηκε. Όλη η στρατιά πέρασε από μπροστά του και αυτός βουβός εχαιρετούσε τον καθένα ξεχωριστά, κουνώντας ελαφρά τα βλέφαρα. Δεν πέρασε πολύ ώρα και ο μεγαλύτερος Στρατηλάτης της Ιστορίας άφησε την στερνή του πνοή. Έζησε ακριβώς 32 χρόνια και 8 μήνες και βασίλευσε 12 χρόνια και 8 μήνες και όμως πρόλαβε στα λίγα αυτά χρόνια να κατακτήσει ολόκληρο τον κόσμο.

Ο Μέγας Μακεδόνας έφυγε εκείνη την θλιβερή ημέρα από τον κόσμο, όμως, η μνήμη του δεν έσβησε και σ’ όλους τους λαούς Ανατολή και Δύση έγινε μύθος και θρύλος. Στον λαό του, στο γένος των Ελλήνων, είναι γνωστός ο θρύλος για την γοργόνα που βγαίνει μέσα από την αγριεμένη θάλασσα και ρωτάει τους καπετάνιους των πλοίων «Ζει ο Βασιλιάς Αλέξανδρος;» Όσοι της λένε ΟΧΙ έχουν μοίρα κακή και δεν γυρίζουν ποτέ στην στεριά. Δεν βλέπουν ποτέ την πατρική τους εστία. Όσοι γνωρίζουν όμως το μυστικό της γοργόνας δεν έχουν να φοβηθούν τίποτε της απαντούν: «Ζει και βασιλεύει και τον κόσμο κυριεύει».

(πηγή: Εφημερίδα «ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ» α.φ. 880)

Advertisements